Visie

Van de week een gesprek gehad over onder meer het risico dat je loopt wanneer je, als je lang op de zelfde stoel zit en je je “wijs” geworden voelt, gemakkelijk sceptisch of soms wel cynisch wordt ten aanzien van “nieuwe”wijsheden die over je worden uitgestort. Daar werd ik gisteravond opnieuw sterk bij bepaald. De PvdA afdeling van Bloemendaal organiseerde een bijeenkomst over bouwen in Bloemendaal en de weerstand die dat vaak oproept. Een van de inleiders, een hoge Haarlemse ambtenaar uit de gemeentelijke bouwsector, hield een betoog over het belang dat er van het begin af aan eensgezindheid is tussen bewoners, projectontwikkelaar en gemeentebestuur. Dat is een gemeentelijke verantwoordelijkheid. Onder bijval van vele anderen merkte iemand op dat het vooral van belang is dat je een visie moet hebben op de ruimtelijke en demografische ontwikkeling van de gemeente zoals die haar weerslag moet krijgen in gemeentelijke bestemmingsplannen. Maar iemand anders, een goede bekende uit de kringen van ons bekende bezwaarmakers, vond dat je de zorg voor eensgezindheid niet moest beperken tot de drie genoemde partijen: daar horen namelijk ook allen bij die strijden voor het algemeen belang, bij voorbeeld het belang van natuur of milieu of het belang van een goede woonomgeving. Visie hebben en toch je laten leiden door de zorg dat iedereen het met iedereen eens is en blijft. Werd ik daar nou een beetje sceptisch of een beetje cynisch van?
Het oud PvdA raadslid Barend Linders haalde voor mij het venijn eruit: hij liet vergoelijkend een grapje uit kringen van doorknede provincie-ambtenaren horen “Visie is datgene waarvan je tegenstander zegt dat jij het niet hebt.” Voor zover ik cynisch was geworden, heeft Linders me er weer bovenop geholpen. Maar met de dienstbaarheid aan het openbaar belang ben ik nog niet klaar. Ik blijf denken aan de zorgelijke juridische procedures rond het hoofdgebouw van het Provinciaal Ziekenhuis dat steeds verder in verval aan het raken is. Het lijkt erop dat we het gebouw met geen vinger aan mogen raken. Mensen die zich opwerpen voor het monumentaal karakter van dit gebouw hebben jarenlang procedures gevoerd waardoor het de projectontwikkelaar belet werd het gebouw aan te pakken. Steeds meer ging het dak lekken. Repareren mocht niet. In het vochtige klimaat van wegrottend hout op zolder van het Hoofdgebouw ontkiemde zich een heel bijzonder varentje dat ingevolge Europese regelgeving bescherming behoort te genieten. In de Nederlandse tekst van die regelgeving mogen onder deze omstandigheden
a - de voorgenomen bouwkundige ingrepen het voortbestaan van de beschermde soort niet in gevaar brengen;
b - voor die ingrepen geen aanvaardbare alternatieven bestaan
c - en moten die ingrepen dienstbaar zijn aan het algemeen belang.
Met de beide eerste voorwaarden zat het volgens de Haarlemse rechtbank wel goed. Maar volgens haar heeft de Nederlandse wetgever zijn werk niet goed gedaan: in de Franse grondtekst moeten de bouwkundige maatregelen het Europese (communautaire) belang dienen. Alleen het Nederlandse algemeen belang is niet voldoende! En dus zal het hoofdgebouw misschien wel nooit gerestaureerd mogen worden. Vanwege dat varentje. En vanwege de vleermuis en de uil die zich in de stinkende, vochtige, rottende zolderomgeving na al die jaren van gedwongen niets doen zich best thuis voelen.
Algemeen belang? U mag het zeggen!