Korte reflectie

Vier dagen na het begin van het imaginaire kerstreces even tijd voor een moment van reflectie. We hebben ooit in het college de afspraak gemaakt dat degene die piketweek heeft ook het weblog bijhoudt. Ondanks dat we op alle andere momenten een college zijn dat zich aan de afspraken houdt, lukt het niet zo met het weblog. Mooi voornemen dus.

Het was een bijzondere week, deze laatste werkweek van 2007. Het begon vrijdag de 14e met de melding dat er een klacht tegen mij was ingediend. Ik zou niet serieus ingegaan zijn op een bij mail (d.d. 02-07-2007!) gedane suggestie jurisprudentie te bekijken om openbare scholen het groeien te beletten. Ik was zelf niet bekend met het fenomeen klachten tegen bestuurders, dus leerzaam. Na de klachtmelding ben ik naar het kerstfeest gegaan van de gemeente om toch wat kerstsfeer op te snuiven. Om half acht in het kerkje van Bloemendaal kwam de ware kerstgedachte boven bij een kerstoptreden van onze muziekschool. Natuurlijk ook omdat mijn eigen dochter optrad. De werkweek eindigde op vrijdag de 21e met mijn aarzeling om een bewoner terug te bellen die de wethouder eiste te spreken, omdat hij zijn auto voor de deur wenste te kunnen zetten op de Julianalaan. Ondanks dat hem door de ambtelijke dienst gezegd was dat de weg pas 1 keer geasfalteerd was en gebruik ervan tot schade aan de weg zou leiden. Op vrijdag werk ik bij mijn andere werkgever, de Universiteit Leiden, hield ik me voor. Maar eigenlijk heb ik er genoeg van me onheus te laten bejegenen.

Hoe gaat het nou, zo’n laatste week in Bloemendaals bestuur?

Veel externe vergaderingen. Nog net niet met het mes op tafel discussiëren over mogelijke integratie van de jeugdgezondheidszorg 0-4 en 4-19 jaar met de andere wethouders Jeugd en/of Volksgezondheid uit Midden- en Zuid-Kennemerland. Voorgesteld worden aan een zelfbewust “nieuw”College van Gedeputeerde Staten. Overleggen met de wethouders Strand en een hoogheemraad van Rijnland over jaarrondpaviljoens en bouwen op palen. Met de wethouders Jeugd, Onderwijs, Sport, Welzijn, enz uit Zuid-Kennemerland de reguliere agenda doorpraten.

Leuke berichten. Bijvoorbeeld dat de minister van Economische Zaken positief heeft geantwoord op een brief die ik had opgesteld, ondertekend door gedeputeerde Jaap Bond, waarin we een positieve inzet vragen voor zandsuppletie om economische redenen. Of de aanwijzing door gedeputeerde Mooij van de N208 als preferente vrachtwagenroute en niet onze N206.

Met het hele college een middag en avond ons functioneren doornemen. Inhoud en stijl. Basis is toch wel dat we het erg goed kunnen vinden met elkaar. En dan kan je elkaar wijzen op verbeterpunten of je eigen twijfels op tafel leggen.

Interne vergaderingen. Over te bouwen gymzalen, over verkeer, over jeugdwerk en –honk, enz.

Hoogtepunt natuurlijk de maandelijkse gemeenteraad. (Eerst met het hele college naar de kerstviering op de Julianaschool. Daar komt gelijk een buurtbewoonster / ouder van de school vragen of we voor de verbouwing komen. “Oh, jammer want ik ben tegen”.) Ik probeer steeds meer de vergaderingen te gebruiken om simpele mededelingen te doen. Reacties zijn uit op bouwaanvragen, werkzaamheden Kop Zeeweg lopen vertraging op, Julianalaan heeft vertraging maar we halen het wel en we hebben bonbons huis aan huis in de omgeving van de Julianalaan laten verspreiden, enz. Verlevendigt de boel iets, want alles is tegenwoordig erg gereguleerd door de raad. Opbrengst van de avond: WMO-plan unaniem aangenomen, godsdienstonderwijs bij amendement verbreed tot voorlichting over levensbeschouwelijke richtingen voor alle scholen in Bloemendaal, Waterplan unaniem aangenomen, zes of zeven hamerpunten erdoor. En wederom de discussie over de Commissie van Welstand en Monumenten en over het luisteren naar burgers.

Wat dat luisteren betreft zouden we, misschien wel breder dan raad en college, eens goed moeten praten over de troebele lijn tussen luisteren naar burgers en voorkomen dat de grootste schreeuwers altijd hun zin krijgen. Over voordelen van een kleine gemeente met een grote toegankelijkheid van de leden in het openbaar bestuur en normaal vinden dat voor iedere bekeuring, iedere mededeling van ambtelijke zijde die je niet zint, op hoge poten de wethouder aan de telefoon geroepen wordt. Dit bespreekbaar maken is misschien wel een heel mooi voornemen voor het nieuwe jaar.

Ik wens iedereen een leuke jaarwisseling en een goed 2008.

Weg met de Bloemendaalse burencratie!

Weg met de Bloemendaalse burencratie!

Bloemendaal kent vele buren. De provinciale buurman, de buurgemeentes Haarlem, Zandvoort, Heemstede en Velsen. Maar ook de buurman in de straat. Als inwoner van deze gemeente heb je ook de rol van buur. Sommige buren doen actief mee in de laan, organiseren een buurtfeest of zijn actief lid van een buurtvereniging. Het buurmanschap heeft vaak positieve kanten: de zorgen voor elkaar, het doen van de post en de planten of passen op de kinders.

Maar volgens sommige inwoners maken buren of buurgemeentes ons het leven zuur. Een bouwplan aan de overkant van de gemeentegrens verpest ons uitzicht. Een grenscorrectie met Velsen schaadt ons belang veel meer dan het de ander oplevert. Een vrachtwagenverbod bij de buurgemeente geeft ons de overlast.
Binnen onze gemeente zijn er tal van bouwproject-buren die het dwarsbomen van - bijna alle - bouwplannen als roeping hebben. Het Marinehospitaal en het voormalig Provinciaal Ziekenhuisterrein hebben veel buren die, tegen alle democratische besluitvorming in, wat anders willen, dus moet onze verantwoordelijkheid om voor onze eigen starters, doorstromers en ouderen wat moois te bouwen maar wachten.
Gelukkig zijn er legale, burencratische methodes zoals bezwaren tegen kapvergunningen (iedere boom die gekapt moet worden is een extra kans) en kleine afwijkingen in het bestemmingsplan, die maken dat je wettelijke rechtsbescherming (en vooral je zin) kunt krijgen.

Buren in Bloemendaal maken elkaar vaak het leven zuur. Er worden op het gemeentehuis veel burenproblemen gemeld waarbij het lijkt te ontbreken aan de wil, of zelfs maar een aanzet hiertoe om samen een oplossing te vinden. Het plaatsen van een schutting of het bouwen van een garage resulteert steevast in bezwaren of klachten.
En hoe komt het toch dat buren in de buurt van een sportveld zo ontzettend begaan zijn met de vleermuizen dat optimaal gebruik van kunstlicht onmogelijk is? Dit benadeelt honderden, vaak jonge sporters, maar daar hebben onze liefhebbende buren weinig boodschap aan.
Maar ook buren die elkaar op een infantiele manier pesten en de ontwikkeling van elkaars kinderen schade toebrengen zijn drama’s.
Dan is er de veelgehoorde roep om handhaving. Zo werd ons recent gevraagd in het kader van “de zorg voor het milieu” te handhaven, omdat een buurman met 10.000 watt zijn bomen feeëriek had uitlicht.
Wij moeten vaker de politie snelheid laten handhaven omdat “anderen” (de buren) te snel rijden; de klagers rijden nooit te hard. Verkeersdrempels idem.
Zo werd ons secretariaat gebeld met de subtiele vraag of het klopte dat de burgemeester op een zaterdag zijn dekbed de gehele dag te luchten heeft gehangen over de rand van zijn balkon. Stelt u zich dit eens voor!

Komt het door de enorme hoeveelheid regels en wetten die we hebben dat het gezonde verstand alleen nog maar de speelruimte voelt of ervaart om het eigen belang na te jagen?
Iedereen in de gemeente is mijn buurman. Ook de mensen over de grens in Heemstede. Wetten en regels zijn er om dingen in goede banen te leiden, maar de wil om er samen uit te komen, met begrip voor elkaars situatie zou leidend moeten zijn.

Burencratie in Bloemendaal, we moeten het er eens goed over hebben. Hier, of met de politieke partijen, want die vertegenwoordigen u.