Vier dagen na het begin van het imaginaire kerstreces even tijd voor een moment van reflectie. We hebben ooit in het college de afspraak gemaakt dat degene die piketweek heeft ook het weblog bijhoudt. Ondanks dat we op alle andere momenten een college zijn dat zich aan de afspraken houdt, lukt het niet zo met het weblog. Mooi voornemen dus.
Het was een bijzondere week, deze laatste werkweek van 2007. Het begon vrijdag de 14e met de melding dat er een klacht tegen mij was ingediend. Ik zou niet serieus ingegaan zijn op een bij mail (d.d. 02-07-2007!) gedane suggestie jurisprudentie te bekijken om openbare scholen het groeien te beletten. Ik was zelf niet bekend met het fenomeen klachten tegen bestuurders, dus leerzaam. Na de klachtmelding ben ik naar het kerstfeest gegaan van de gemeente om toch wat kerstsfeer op te snuiven. Om half acht in het kerkje van Bloemendaal kwam de ware kerstgedachte boven bij een kerstoptreden van onze muziekschool. Natuurlijk ook omdat mijn eigen dochter optrad. De werkweek eindigde op vrijdag de 21e met mijn aarzeling om een bewoner terug te bellen die de wethouder eiste te spreken, omdat hij zijn auto voor de deur wenste te kunnen zetten op de Julianalaan. Ondanks dat hem door de ambtelijke dienst gezegd was dat de weg pas 1 keer geasfalteerd was en gebruik ervan tot schade aan de weg zou leiden. Op vrijdag werk ik bij mijn andere werkgever, de Universiteit Leiden, hield ik me voor. Maar eigenlijk heb ik er genoeg van me onheus te laten bejegenen.
Hoe gaat het nou, zo’n laatste week in Bloemendaals bestuur?
Veel externe vergaderingen. Nog net niet met het mes op tafel discussiëren over mogelijke integratie van de jeugdgezondheidszorg 0-4 en 4-19 jaar met de andere wethouders Jeugd en/of Volksgezondheid uit Midden- en Zuid-Kennemerland. Voorgesteld worden aan een zelfbewust “nieuw”College van Gedeputeerde Staten. Overleggen met de wethouders Strand en een hoogheemraad van Rijnland over jaarrondpaviljoens en bouwen op palen. Met de wethouders Jeugd, Onderwijs, Sport, Welzijn, enz uit Zuid-Kennemerland de reguliere agenda doorpraten.
Leuke berichten. Bijvoorbeeld dat de minister van Economische Zaken positief heeft geantwoord op een brief die ik had opgesteld, ondertekend door gedeputeerde Jaap Bond, waarin we een positieve inzet vragen voor zandsuppletie om economische redenen. Of de aanwijzing door gedeputeerde Mooij van de N208 als preferente vrachtwagenroute en niet onze N206.
Met het hele college een middag en avond ons functioneren doornemen. Inhoud en stijl. Basis is toch wel dat we het erg goed kunnen vinden met elkaar. En dan kan je elkaar wijzen op verbeterpunten of je eigen twijfels op tafel leggen.
Interne vergaderingen. Over te bouwen gymzalen, over verkeer, over jeugdwerk en –honk, enz.
Hoogtepunt natuurlijk de maandelijkse gemeenteraad. (Eerst met het hele college naar de kerstviering op de Julianaschool. Daar komt gelijk een buurtbewoonster / ouder van de school vragen of we voor de verbouwing komen. “Oh, jammer want ik ben tegen”.) Ik probeer steeds meer de vergaderingen te gebruiken om simpele mededelingen te doen. Reacties zijn uit op bouwaanvragen, werkzaamheden Kop Zeeweg lopen vertraging op, Julianalaan heeft vertraging maar we halen het wel en we hebben bonbons huis aan huis in de omgeving van de Julianalaan laten verspreiden, enz. Verlevendigt de boel iets, want alles is tegenwoordig erg gereguleerd door de raad. Opbrengst van de avond: WMO-plan unaniem aangenomen, godsdienstonderwijs bij amendement verbreed tot voorlichting over levensbeschouwelijke richtingen voor alle scholen in Bloemendaal, Waterplan unaniem aangenomen, zes of zeven hamerpunten erdoor. En wederom de discussie over de Commissie van Welstand en Monumenten en over het luisteren naar burgers.
Wat dat luisteren betreft zouden we, misschien wel breder dan raad en college, eens goed moeten praten over de troebele lijn tussen luisteren naar burgers en voorkomen dat de grootste schreeuwers altijd hun zin krijgen. Over voordelen van een kleine gemeente met een grote toegankelijkheid van de leden in het openbaar bestuur en normaal vinden dat voor iedere bekeuring, iedere mededeling van ambtelijke zijde die je niet zint, op hoge poten de wethouder aan de telefoon geroepen wordt. Dit bespreekbaar maken is misschien wel een heel mooi voornemen voor het nieuwe jaar.
Ik wens iedereen een leuke jaarwisseling en een goed 2008.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Mijn naam is Hans, ik heb geen weblog, daarom heet ik opeens
anoniem.
Ten eerste:
De allerbeste wensen voor 2008!
Heerlijk weer een bestuurder die wat op de weblog schrijft.
Jammer dat er geen teller bij staat, want zo weet je niet of de weblog veel of weinig gelezen wordt.
Zelf kijk ik regelmatig in de hoop om iets van de bestuurders te leren kennen.
Wat mij overigens nu opvalt is dat Ben W blijkbaar enige allergie hebben voor burgers, wel jammer, want ik dacht altijd dat in een democratie de politici de burger vertegenwoordigd.
Uiteraard kan dat niet voor ieder individu en elk klein wissewasje (wie bepaald dat?), maar een goed luisterend oor voor de burger lijkt mij eerder stroken met het begrip democratie.
Het lijkt er zoveel op dat eenmaal gekozen, de burger vergeten wordt en men liever met andere bestuurders in conclaaf gaat om zo de eigen doelen zoveel mogelijk te realiseren.
Jammer.
Toch ben ik desondanks blij met de logjes, vooral als ze een persoonlijk tintje hebben.
B en W ga zo door, hartelijke dank aan degenen die al hun best gedaan hebben.
Met een vriendelijke groet van Hans.
Het heeft even geduurd (griep en longontsteking) maar nu toch een reactie. Er is natuurlijk geen enkele sprake van allergie bij het college voor burgers. Zijn wij niet allen burger. En u heeft gelijk met de stelling dat in een democratie burgers vertegenwoordigd worden door de politiek c.q. het bestuur. Daarnaast is het zo dat in een democratie ruimte is voor pressiegroepen. Die hebben vele mogelijkheden om hun "punt" onder de aandacht van de politiek te brengen. Maar uiteindelijk is het aan de politiek c.q. het bestuur om een afweging te maken en een beslissing te nemen. Wat ik nu probeerde te verwoorden, is dat het nodig is om die taak (afweging maken en een besluit nemen) niet uit het oog te verliezen. Het tweede punt dat ik probeerde te maken is van een heel andere strekking. Iedere inwoner van de gemeente heeft het recht om bij het bestuur aan de bel te trekken over een vermeende misstand. Maar bij het aan de bel trekken moeten we ook redelijk blijven. Is het krijgen van een bekeuring voldoende grond om de wethouder verkeer te spreken? En moet die dan uitgescholden, toegeschreeuwd, beledigd, enz worden. Ik ga zover dat ik ieder gesprek aanga, zelfs de gesprekken waar de toon niet optimaal is. Daar zeg ik altijd wel iets over. Maar soms, zie mijn weblobericht aan de vooravond van kerstmis, heb ik daar de puf niet toe. Het nieuwe jaar is echter weer begonnen, dus ik kan er weer tegen.
Een reactie posten