Een verkiezingstijd is altijd weer boeiend. Iedereen is opeens overal voor of tegen, al naar gelang de aanhang van dat voor of tegen zijn. Is de hele bevolking van het Rijnegomkwartier tegen de fietsbrug, dan zijn diverse politieke partijen ook altijd tegen geweest. Zo’n rector van het Coornhert en zo’n fietsersbond (voorstanders) zijn in aantal altijd minder stemmers dan de bewoners van het Rijnegomkwartier. Alleen tegen zijn is niet voldoende, dat moet natuurlijk ook uitgedragen worden, anders heb je er niks aan. Dat het college zelf al tegen de provincie gezegd heeft dat er voorlopig geen bestuurlijke medewerking verleend zal worden aan die fietsbrug is dan niet relevant. “Het gevaar is dan wel geweken maar als dat gevaar niet geweken zou zijn, zouden wij tegen zijn. Wij denken namelijk echt aan u.” Ik heb natuurlijk makkelijk praten, de politieke aanhang van de PvdA zit nauwelijks in het Rijnegomkwartier. Maar boeiend blijft het.
Zelf zit ik momenteel ook anders in discussies merk ik. Ik praat al een half jaar met een buurtcomité (hebben wij niet allen ons eigen buurtcomité in deze gemeente) over de Zandvoorterweg na de onderhoudsbeurt. Daar is de gemeente zo dom geweest om niet alles precies zo terug te leggen als het was. Ik meen dit echt: bij onderhoud hoort de inrichting gelijk te blijven (los van natuurlijk aanpassing aan de veiligheidseisen) en dan is er ook geen sprake van overleg met de buurt. Bij een nieuwe weginrichting vindt er standaard wel overleg met de buurt plaats. We hebben de middengeleiders verlengd, de inritconstructies iets versmald en aangepast met een verhoogd fietspad, andere belijning aangebracht en een dubbel riool aangelegd wat veel putten met zich meebracht. Voor al deze maatregelen hadden we wel goeie verklaringen, maar die zijn eigenlijk niet relevant. Het buurtcomité kwam met een verzoek iets te doen aan alle genoemde zaken. We hebben daarnaar gekeken. Na eerst excuses gemaakt te hebben voor het gebrek aan overleg omdat bleek dat we dus toch wat aan de weginrichting gewijzigd hadden. Uiteindelijk hebben we besloten een deel van de putten dicht te asfalteren, de middengeleiders in te korten en de inritconstructies te verbreden. (ruim € 60.000) Verder hebben we toegezegd op termijn, bij einde levensduur van de huidige belijning, een ander soort belijning op te zullen brengen. De inritconstructies aanpassen ging ons te ver. Die vallen qua hoogte binnen de normen (en zijn overigens lager dan de eerste in de gemeente aangelegde inritconstructies) en vergroten de veiligheid van de fietsers en voetgangers. We hebben zelfs een aantal ambtenaren gevraagd er eens overheen te rijden met hun eigen auto om te kijken of het problematische inritten waren geworden. Zowel objectief (normen) als subjectief (gebruik) bleken de inritten naar onze mening te kloppen.
En hoe zit ik dan in zo’n discussie met dat buurtcomité? Ik moet naar de burgers luisteren krijg ik dan te horen. Maar welke dan. Die 281 mensen die getekend hebben onder een petitie van het buurtcomité? Die ouders uit Aerdenhout en Zandvoort die het een prettig idee vinden dat we in Bloemendaal proberen de fietspaden (duurzaam) veilig aan te leggen zodat hun kinderen veilig naar school kunnen fietsen. De gemeenteraad die stelt dat we zaken van te voren hadden moeten weten en die dus wel eens moeilijk zouden kunnen gaan doen over het geld. De OZB-betalers?
Het is een afweging, altijd. Hier hadden we het anders moeten doen. Daarvoor bieden we excuses aan. We doen dat middels een brief die we huis aan huis verspreiden. We passen maximaal aan (putten, middengeleiders, breedte inritconstructies) dan wel zullen op termijn aanpassen (belijning). De aanpassing van de inritconstructies gaat te ver. Daarbij maken we een afweging tussen veiligheid, last, kosten. Ik vrees dat de schandpaal in het weekblad Zuid-Kennmerland volgende week met mij er aan zal staan. Tenslotte is de trekker van het buurtcomité ook nog eens redacteur van het Weekblad. Toch kan ik het verdedigen. En daar gaat het om.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Wolf zegt dat haar vrees, om aan de schandpaal te worden genageld, wordt ingegeven door het feit dat ondergetekende zowel actievoerder is als journalist. Het beleid bij mijn krant is om zulke zaken gescheiden te houden, tenzij er bijzondere omstandigheden zijn. Wij beschouwen die aanwezig als de wethouder zelf publiekelijk een verband tussen deze twee rollen legt.
Wat is er aan de hand? Vorig jaar werd de Zandvoorterweg vernieuwd. Daarbij is, zegt Wolf nu zelf ook, dom gehandeld. Er werd geen overleg met omwonenden gevoerd terwijl dat voor enkele zaken wel had gemoeten. Wolf excuseert zich daarvoor. Er werden voorzieningen aangelegd die voor buurtbewoners en doorgaand verkeer gevaarzettend zijn, slaapverstorend, uitermate gebruiksonvriendelijk en er ontstond schade aan inritten en voertuigen. In correspondentie en gesprekken kreeg het actiecomité onzin argumenten voorgeschoteld. Over auto’s die linksaf een laan in willen slaan en achteropkomend verkeer hinderen: “Dat is juist de bedoeling. De Zandvoorterweg moet autoluw worden. Daarom hebben we de bushaltes zo uitgevoerd dat de bussen op de rijbaan moeten stoppen en ook het achteropkomende verkeer remmen.” (Je hoeft er maar één keer langs te rijden om te zien dat de bushaltes juist NAAST de rijbaan zijn aangelegd). Over linker voorwielen die de middengeleider raken omdat ze te dicht voor de inrit zijn gelegd: “Dan moet u maar links voorsorteren als u rechtsaf wilt gaan.” (Een uitnodiging tot strafbaar gedrag). En wat te denken van het onzinargument dat de inrit helemaal niet steiler is aangelegd dan de oude. Toen de actievoerders waren bijgekomen van zoveel nonsens adviseerde Wolf: “Bewijs maar dat u gelijk heeft als u zegt dat de nieuwe inritten steiler zijn.” Toen dit bewijs met 281 handtekeningen was geleverd paste Wolf haar strategie aan. Ze stelde: “Of de nieuwe inritten steiler zijn dan de oude is niet relevant – ze voldoen aan de norm.” Nu beweert ze in haar blog: “We hebben zelfs een aantal ambtenaren gevraagd er eens overheen te rijden met hun eigen auto om te kijken of het problematische inritten waren geworden. Zowel objectief (normen) als subjectief (gebruik) bleken de inritten naar onze mening te kloppen.” Het is duidelijk: de mening van 281 buurtbewoners wordt door Wolf opzij gezet met de mening van een aantal ambtenaren. Dat kan toch moeilijk de klantgerichtheid zijn die de raad zegt na te streven.
Inmiddels heeft Wolf voor 60.000 euro aanpassingen laten aanbrengen. Die helpen maar voor een deel, al heeft ze toegezegd met asfalt het probleem van de te steile inritten nog te laten verzachten. Ze eindigt haar blog met: “Toch kan ik het verdedigen. En daar gaat het om.”
Volgens mij gaat het daar helemaal niet om. Het gaat om iets anders. Het is zaak om bij projecten meteen de eerste keer geen missers te laten ontstaan. Dan hoef je die ook niet voor 60.000 euro te laten repareren of daar kritiek uit de gemeenteraad over te krijgen. De kernvraag is hoe je dat doet. Niet door ambtenaren in projecten alleen te laten kijken naar technische normen en hindereffecten voor omwonenden buiten beeld te laten. Mijn tip is - laat de ambtenaren, als daar ruimte voor is, proberen die effecten zoveel mogelijk te vermijden. Bij de steile inritten was daar alle ruimte voor. Volgens de landelijke richtlijn moeten inritten tussen de 4 en 12 cm hoog zijn en geadviseerd wordt om rekening te houden met berijdbaarheid vanaf de doorgaande weg, bijvoorbeeld door de inritblokken aan de achterzijde verdiept in te leggen. Op de vraag waarom is gekozen voor de maximale hoogte van 12 cm en geen rekening is gehouden met het advies over berijdbaarheid zegt Wolf dat haar ambtenaren de vrijheid moeten hebben om de voorzieningen netjes te laten aansluiten op de omgeving. Een redenering met, als ik het mag zeggen, ook een behoorlijk onzin gehalte. De oude inrit was goed. Hij was lager en het fietspad liep gelijkvloers door. Als je eerst bedenkt dat dit moet worden verhoogd creëer je zelf een situatie waarop vervolgens de inritten moeten worden aangepast. Enfin, Wolf gaat nog proberen met asfalt de ‘knik’ in de hellingshoek te verzachten. Dat is aardig. Ze zegt ook dat dit project een les inhoudt. De belangrijkste daarvan lijkt echter nog niet helemaal tot haar te zijn doorgedrongen. Bij dit soort projecten, houdt ze vol, is het niet doenlijk om met omwonenden te overleggen. Het ging immers alleen om regulier onderhoud en daarbij moeten de ambtenaren de vrijheid hebben om binnen de normen te doen wat hen technisch goeddunkt. Bovendien, betoogt ze, is ze niet verplicht om voor dit soort zaken inspraak te organiseren. Ondergetekende vindt deze houding jammer. Als je alleen maar overlegt wanneer je daartoe verplicht bent, mis je kansen om te werken aan de burgergerichtheid waar de plannen voor de nieuwe fusiegemeente bol van staan. Ik ben benieuwd of Wolf’s openhartige blog en haar houding bij de aanstaande verkiezingen effect hebben op haar kansen voor een nieuw wethouderschap. Als journalist zal ik de ontwikkelingen met belangstelling blijven volgen en verslaan.
Ruud Vader
PS – Anders dan Wolf beweert ben ik nog lang geen redacteur. Jammer, maar het is niet anders.
Een reactie posten